درباره کارت های اعتباری:

كارت اعتباري يك كارت پلاستيكي است كه روي آن  نام صاحب كارت و شماره آن به صورت برجسته وجود دارد و پشت كارت يك نوار مغناطيسي ديده مي‌شود كه درون خود برخي اطلاعات مهم مثل هويت و آدرس دارنده كارت را ذخيره كرده است. سيستم‌هاي مالي كامپيوتري مانند دستگاه‌هاي خودپرداز ATM از اين اطلاعات هنگام احراز هويت فرد به منظور برداشت پول استفاده مي‌كنند. يك كارت اعتباري استاندارد شامل يك عدد 16 رقمي نيز هست كه حاوي اطلاعات مهمي درباره نوع كارت، بانك صادركننده آن و اطلاعات ديگر است. اين شماره براي دارنده هر كارت منحصر به فرد است. از اين شماره براي شناسايي دارنده كارت هنگام انجام معاملات الكترونيكي روي اينترنت نيز استفاده مي‌شود.

آن‌طور كه در دائره‌المعارف‌ها آمده است، استفاده از اين نوع كارت براي انجام نقل و انتقال پول ابتدا در دهه 1920 و در كشور آمريكا رواج يافت. در آن زمان برخي شركت‌هاي خصوصي مانند بعضي از هتل‌هاي زنجيره‌اي و تعدادي از شركت‌هاي نفتي مشتريان خود را به استفاده از اين كارت‌ها براي سهولت در پرداخت تشويق مي‌كردند. استفاده از اين كارت‌ها پس از جنگ جهاني دوم و خروج از ركود اقتصادي شدت گرفت.

اولين كارت اعتباري از نوع امروزي آن، يعني كارتي كه بتوان با استفاده از آن در طيف وسيعي از فروشگاه‌ها و كسب‌وكارها پول مبادله كرد، در1950 توسط Diners Club Inc معرفي شد و هنوز هم يكي از كارت‌هاي اعتباري شناخته‌شده از اين نوع به شمار مي‌رود. در1958 نيز كارت اعتباري ديگري در همين رده توسط شركت
American Express معرفي شد كه در حال حاضر يكي از معروف‌ترين نوع كارت‌هاي اعتباري است. مشخصه اصلي اين دسته از كارت‌ها اين‌است كه شركت صادركننده كارت از دارنده آن يك مبلغ عضويت سالانه دريافت مي‌كند و سپس به صورت ماهانه يا ساليانه و يا در دوره‌هاي زماني ديگر براي او صورت‌حساب مي‌فرستد و معادل مبلغ اين صورت حساب از موجودي دارنده كارت نزد شركت صادركننده آن كسر مي‌شود.

مدتي بعد سيستم كارت اعتباري بانكي رواج يافت. در اين سيستم كه امروزه نيز مورد استفاده است، صادركننده كارت در اصل يك بانك است و هريك از دارندگان كارت اعتباري نزد بانك يك حساب دارند. هنگامي كه كالا يا خدماتي توسط دارنده كارت (مشتري) خريداري مي‌شود، اين پول بلافاصله به حساب فروشنده (كه خود نزد بانك حسابي دارد) واريز مي‌شود.

بانك نيز به نوبه خود اين هزينه را به صورت ماهانه و يا در دوره‌هاي زماني معين ديگري به حساب مشتري منظور مي‌كند و صورت‌حساب برايش صادر مي‌كند و در صورتي كه به ميزان كافي در حساب مشتري پول نباشد، طي مهلت معيني از مشتري مي‌خواهد كه حساب خود را تكميل كند. مشتري مي‌تواند مبلغ مورد نظر را يك‌جا و يا با اقساطي كه بهره به آن تعلق مي‌گيرد، به بانك بپردازد.

اولين سيستم بانكي از اين نوع در سال 1959 و از سوي Bank of America در كاليفرنيا معرفي شد وBankAmericard نام داشت. اين سيستم تنها در همان ايالت كار مي‌كرد. اما بعدا در سال 1966 در ايالت‌هاي ديگر نيز راه‌اندازي شد و صورت سراسري به خود گرفت. در سال 1976 اين سيستم بانكي به VISA تغيير نام داد. ويزا امروزه يك كنسرسيوم بين‌المللي است كه سيستم بانكي اغلب كشورهاي دنيا در آن مشاركت دارند.
در همان سال 1966 اتحاديه كارت بين بانكي يا Interbank Card Association شكل گرفت و بعدا به MasterCard تغيير نام داد. ويژگي مستركارت اين بود كه هيچ بانك خاصي در آن نقش محوري نداشت، بلكه هركدام از بانك‌هايي كه به صورت محلي اقدام به صدور كارت اعتباري براي مشتريان خود مي‌كردند مايل بودند روشي براي متصل كردن سيستم‌هاي مالي خود به يكديگر پيدا كنند. چنين سيستمي مي‌توانست در ميان مشتريان كوچك بانك‌ها كه مايل بودند از كارت خود براي كارهايي مثل خريد مايحتاج روزانه و يا خريد اتومبيل و مسكن استفاده كنند علاقه‌مندان زيادي داشته باشد.

انواع کارتهای اعتباری:

کارت های اعتباری مختلف با توجه به امکانات و قابليت های آن به سه نوع طبقه بندی می شوند :

1- Credit card

اين نوع کارت قابليت استفاده در عابربانک ها ، دستگاههای کارت خوان و پرداخت های اينترنتی و Online را دارا می باشند.دارنده اين کارت می تواند بر اساس اعتبار و يا ضمانت خود نزد بانک ،بيش از ميزان موجودي حساب از آن برداشت و يا در مراکز خريد پرداخت انجام دهد.اين کارتها را می توان به دفعات شارژ نمود .

2- Debit card

اين کارت تمامی قابليت های يک Credit card را بجز امکان برداشت بيش از ميزان موجودی حساب را دارا می باشد.

3- Prepaid card

اين نوع کارت ها در مبالغ معيني صادر مي شوند و غيرقابل شارژ می باشند. پس از استفاده از مبلغ تعيين شده ، اين کارت ها غيرقابل استفاده هستند و بايستی دور انداخته شوند .

جهت افزايش ضريب ايمنی کارتها و جلوگيری از سوء استفاده های احتمالي معمولاً اين کارت ها در دو شکل فيزيکی و مجازی صادر می شوند :

کارت فيزيکی (Physical card) :

اين کارت برای استفاده در دستگاههای عابربانک و کارت خوان استفاده می شود و برای پرداخت های اينترنتی استفاده نمی شود .

کارت مجازی (Virtual card) :

اين کارت صرفاً برای پرداخت های اينترنتی استفاده می شود و دارای يکسری محدوديت های برداشت می باشد که امنيت اين نوع کارت ها را افزايش می دهد .

معمولاً يک کارت فيزيکی به همراه کارت مجازی مجموعه مناسبی برای استفاده بوجود می آورد .

مزايا و کاربرد ها:

ممكن است اين سوال در ذهن كساني كه با اين كارت‌ها آشنايي ندارند به‌وجود آيد كه اصولا فلسفه حضور اين كارت‌ها چيست و مزيت اصلي آن‌ها كدام است :

1- عدم نياز به حمل پول نقد در سفرهای خارجی

2- امکان برداشت پول در بيش از 900.000 عابر بانک سراسر جهان

3- قابليت استفاده به جای وجه نقد در اکثر مراکز خريد ، هتل ها ، پمپ بنزين و هر محل ديگری که نياز به پرداخت پول وجود دارد.

4- امکان استفاده جهت انجام خريدهای اينترنتی در سايت هايي که MasterCard & VisaCard می پذيرند.

5- ارائه واحد پولی همان کشور در عابر بانک های آن کشور.

6- امنيت بسيار بالا

7- امکان مسدود نمودن حساب در صورت مفقودی و يا سرقت

8- بانکداری الکترونيکی

9- سهولت در استفاده

10- و دهها خدمات و امکانات بي نظير ديگر